Share

Δευτέρα 30 Μαΐου 2011

Στέλιος Παπαθεμελής - ''Αν οι σκοπιανοί «αισθάνονται» Μακεδόνες, τότε είναι Έλληνες όπως αείποτε τυγχάνουν οι αληθινοί Μακεδόνες''


Του Στέλιου Παπαθεμελή *   

Οι παράλληλοι βίοι της ελληνοσκοπιανής διπλωματικής αντιπαράθεσης της τελευταίας 20ετίας
αποτυπώνουν το μονίμως ευένδοτο της ελληνικής πλευράς και το πεισμόνως ανένδοτο της σκοπιανής. Πανσλαβιστικό σταλινο-τιτοϊκό επινόημα το ψευδώνυμο μόρφωμα των Σκοπίων, υιοθετήθηκε μετά το ’91 από την Ουάσιγκτον και προήχθη σε χαϊδεμένο παιδί της.

Η
μυωπική πολιτική των κυβερνήσεών μας στάθηκε ανίκανη να διαγνώσει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες από την παρουσία στα βόρεια σύνορά μας ενός προτεκτοράτου που θα ιδιοποιείται το όνομα μας και θα λειτουργεί για λογαριασμό του εκάστοτε κηδεμόνα του. Το «Μακεδονία» έχει συντριπτικό ιστορικό βάρος.  Είναι τίτλος κυριότητας εδαφών, χρυσό κλειδί εις χείρας του όποιου κηδεμόνα.

Οι ιστορικοπολιτικά άσχετοι μειδιούν ειρωνικά για το όνομα, ανίκανοι να κατανοήσουν ότι ο σφετερισμός οργανικού στοιχείου της εθνικής μας ταυτότητας σημαίνει επικίνδυνο ακρωτηριασμό της.

Αυτό είναι προδήλως το όχημα του αλυτρωτισμού. Με αυτό δεδομένο οι πολιτικοί αρχηγοί το 1992 χάραξαν την εθνική στρατηγική:
ονομασία χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγά του.

Το πολιτικό μας προσωπικό και η διανόηση του Κολωνακίου έχουν από καιρό παραδώσει το ζήτημα στον αυτόματο πιλότο. Αφότου μάλιστα το 2005 κυβέρνηση και σύμπασα η πολιτική τάξη ομοθύμως προσκύρωσαν το «Μακεδονία» στους σκοπιανούς με μηδενικό αντάλλαγμα κάποιον γεωγραφικό προσδιορισμό, η υπόθεση κατέστη τρίτης διαλογής. Σήμερα το τοπίο εμφανίζεται ως εξής:

Πρώτον: Τα Σκόπια λειτουργούν υπό αμερικανική ομπρέλα. Ευθύνη μας και ενοχή μας, αφήνουμε ανενόχλητους τους Αμερικανούς να μας υπονομεύουν. Αν οι ΗΠΑ τεθούν σοβαρά ενώπιον του διλήμματος να επιλέξουν στρατηγικό εταίρο  στην περιοχή ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια, θα ήταν τελείως ηλίθιο να διαλέξουν τα Σκόπια. Αλλά τέτοιο δίλημμα ουδέποτε τους ετέθη.

Δεύτερoν: Αφότου κακή τη μοίρα τους προτείναμε το «Μακεδονία» κολλήσαμε στον περιβόητο γεωγραφικό προσδιορισμό. Αλλά ο σκοπιανός αλυτρωτισμός βασίζεται στον εθνικό και όχι στον γεωγραφικό προσδιορισμό.

Με αυτόν ως πολιορκητικό κριό διεκδικεί τη μισή Ελλάδα. Ο Γκρουέφσκυ παριστάνει και πείθει και τους υπηκόους του ότι είναι μετεμψυχώσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου!... Διαρρέεται ότι διεξάγονται μυστικές ελληνοσκοπιανές διαπραγματεύσεις. Προς τι, αφού το Μακεδονία (εθνικός προσδιορισμός) το δώσαμε προ πάσης διαπραγμάτευσης.

Απομένει ο γεωγραφικός. Εκδοχή πρώτη: Απορρίπτουν και τους τρεις: Άνω, Βόρεια, Βαρδάρη. Το έπραξε προχθές στη Γενεύη ο πρόεδρός τους Ιβάνοφ. Δεύτερη εκδοχή υπαναχωρούν, αλλά γιατί αφού η αδιαλλαξία τους, «πουλάει». Πάντως με τα γεωγραφικά σκευάσματα και τυχόν γενόμενα αποδεκτά κερδισμένοι θα είναι ξανά οι σκοπιανοί, διότι το «Άνω» θεμελιώνει διεκδίκηση να «απελευθερώσουν» την Κάτω, το Βόρεια τη Νότια και του Βαρδάρη την όπως την αποκαλούν «Μακεδονία του Αιγαίου». Χώρια βέβαια από το ότι οι προσδιορισμοί θα αφορούν μόνο την ώρα της υπογραφής, μετά θα αποβληθούν ως ασύμβατα μοσχεύματα. Πρακτέο, εδώ που φτάσαμε.

α: Ανάκληση της πρότασης για σύνθετη  ονομασία. Κυβέρνηση και κόμματα έχουν χίλιους λόγους να το πράξουν. Επαναφορά του ζητήματος στη φυσική του αφετηρία που όρισαν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου; Ονομασία χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγά του.

β: Καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας η οποία είναι διάτρητη από διαρκείς παραβιάσεις της από τα Σκόπια. Οφείλαμε να την καταγγείλουμε ήδη για να μη διακινδυνεύσουμε και στο Δ. Δ. της Χάγης όπου οι ένοχοι μας έσυραν κατηγορούμενους. Η καταγγελία θα αφαιρούσε και τη νομική βάση της προσφυγής τους.

γ: Έκ βαθέων επαναπροσδιορισμός της στρατηγικής και της τακτικής μας.


Τα Σκόπια εμποτίζουν 24ωρες το 24ωρο με το εκπαιδευτικό και το επικοινωνιακό τους σύστημα το λαό τους με τον  μακεδονισμό. Τον επιθετικό μακεδονισμό. Επιχειρούν μιαν αδιάκοπη πλύση εγκεφάλου τους  που διαμορφώνει μιαν επίκτητη, εισαγόμενη, αλλά φανατισμένη συνείδηση ταυτότητας όπως αυτή που εμφύτευαν οι κατακτητές στους γενιτσάρους επί Τουρκοκρατίας.

Πάντα ταύτα γιατί δεν υπάρχει ελληνική αντίσταση και αντεπίθεση. Καιρός του ποιήσαι!
Αν οι σκοπιανοί «αισθάνονται» Μακεδόνες, τότε είναι Έλληνες όπως αείποτε τυγχάνουν οι αληθινοί Μακεδόνες.

Η μέσω προπαγάνδας συνειδησιακή τους διαστροφή δεν είναι ανήκεστη. Η βάση της παραπάνω θέσης είναι αφ’ εαυτής βραδυφλεγής βόμβα για τη σκοπιανή νομενκλάτουρα:
Καθιστά αντιστρέψιμο τον αλυτρωτισμό. Αντί, δηλαδή, τα Σκόπια να διεκδικούν την μισή Ελλάδα, η Ελλάδα δικαιούται να διεκδικεί ολόκληρα τα Σκόπια!

Τελικά μόνο
ένα σοβαρό φόβητρο αντιστροφής του αλυτρωτισμού θα φρονηματίσει τα Σκόπια.  

* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Δελαστίκ Γιώργος - Η ΛΙΒΥΗ ΣΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ

Η ΛΙΒΥΗ ΣΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ

E-mail Εκτύπωση PDF
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Η κατάσταση στη Λιβύη δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τα σχέδια και τις προσδοκίες του λιβυκού κέντρου που οργάνωσε την ένοπλη εξέγερση εναντίον του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι, σε επαφή και συνεννόηση με εξωτερικούς προς τη χώρα παράγοντες. Ο Λίβυος ηγέτης έχει ήδη χάσει τη μισή χώρα, την ανατολική περιοχή της Κυρηναϊκής με επίκεντρο τη Βεγγάζη. Απορρόφησε όμως το αρχικό σοκ από τον αιφνιδιασμό της οργανωμένης εξέγερσης και έχει αρχίσει να οργανώνει την άμυνά του στο δυτικό τμήμα της Λιβύης, την Τριπολίτιδα.
Προπύργιό του φυσικά η Τρίπολη, με κομβικά σημεία της περιοχής που ελέγχει, τη Σύρτη, η οποία κόβει στη μέση τα λιβυκά παράλια, και τη Σέμπχα, στα βάθη της Σαχάρας, η οποία διασφαλίζει τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στη δυτική Λιβύη και ταυτόχρονα επιτρέπει την ενίσχυση του καθεστώτος με μαχητές από τις φυλές της Σαχάρας, την Αλγερία, τον Νίγηρα και το Τσαντ, καθώς και από οποιαδήποτε άλλη αφρικανική χώρα.
Το καθεστώς του Καντάφι δεν κατέρρευσε όσο διαρκούσε ο αιφνιδιασμός και τώρα η ένοπλη ανατροπή του είναι σαφώς πιο δύσκολη. Ο οργανωμένος χαρακτήρας της ένοπλης εξέγερσης στη Λιβύη, η φύση της οποίας δεν έχει σχέση με τις αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις άοπλων μαζών στην Τυνησία, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, το Ομάν, την Ιορδανία κ.λπ., συμπεριλάμβανε και σχέδιο ψυχολογικού πολέμου, το οποίο παραπλάνησε τη διεθνή κοινή γνώμη αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα στα πεδία των συγκρούσεων, εμφανίζοντας τις αντικανταφικές δυνάμεις πολύ ισχυρότερες από όσο αποδεικνύονται στην πράξη.
Πρέπει να περιμένουμε να δούμε αν η διαφαινόμενη το τελευταίο διήμερο έναρξη της στρατιωτικής ανασυγκρότησης του καθεστώτος στη Δυτική Λιβύη και η εκδήλωση επιθέσεων των κανταφικών δυνάμεων εναντίον πόλεων της Κυρηναϊκής που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των αντικανταφικών αποτελεί το στρατιωτικό κύκνειο άσμα του καθεστώτος ή αντιθέτως αν σηματοδοτεί σταδιακή ανάκτηση τμήματος της ισχύος του στον στρατιωτικό τομέα, οπότε είναι αυξημένες οι πιθανότητες να οδηγηθούμε σε παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο. Μέχρι προ τριών - τεσσάρων ημερών οι αντικανταφικές δυνάμεις τάσσονταν αποφασιστικά εναντίον της ανάληψης στρατιωτικής δράσης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εναντίον του Καντάφι. Οι λόγοι ήταν προφανείς: αφενός επειδή δεν ήθελαν να εμφανιστούν ως ανδρείκελα των Αμερικανών και των Ευρωπαίων, οι οποίοι θα τους εγκαθιστούσαν με τα όπλα ως κυβερνήτες της Λιβύης όπως έκαναν με τον Καρζαΐ στο Αφγανιστάν και αφετέρου επειδή είχαν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και πίστευαν ότι θα μπορούσαν μόνες τους οι αντικανταφικές δυνάμεις να ανατρέψουν τον Καντάφι χωρίς ξένη στρατιωτική βοήθεια.
Από προχθές παρουσιάστηκε μια εντυπωσιακή αλλαγή. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία έκαναν θεαματική στροφή, υποβαθμίζοντας δραστικά τις πιθανότητες ανάληψης πολεμικής δράσης εναντίον του Καντάφι, διαπιστώνοντας ενδεχομένως ότι η μερική ανασυγκρότηση της στρατιωτικής ισχύος του καθεστώτος θα την καθιστούσε αισθητά πιο πολυαίμακτη από όσο εκτιμούσαν αρχικά.
Αντιθέτως, το Εθνικό Συμβούλιο αντιπροσώπων των αντικανταφικών δυνάμεων της Κυρηναϊκής έκανε και αυτό στροφή 180 μοιρών και ζήτησε δημοσίως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να... βομβαρδίσουν τον στρατό του Καντάφι! Οπως είναι ευνόητο, η έκκληση αυτή ερμηνεύθηκε ως ομολογία των αντικανταφικών δυνάμεων ότι αμφιβάλλουν πλέον αν μπορούν μόνες τους να τον ανατρέψουν.
Σε πολιτικό επίπεδο, αυτή η ριζική στροφή του Εθνικού Συμβουλίου συνέπεσε με το γεγονός ότι επικεφαλής του ανέλαβε ο μέχρι προ δεκαημέρου υπουργός Δικαιοσύνης του καθεστώτος, Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ, για τον οποίο υπάρχουν βαρύτατες υποψίες ότι βρισκόταν σε επαφή με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο πολύ πριν εκδηλωθεί η ένοπλη αντικανταφική εξέγερση.
Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να κριθεί αν η τάση χωρισμού της Λιβύης σε δύο κομμάτια θα παγιωθεί ή αν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, με τη μυστική βοήθεια και του Ισραήλ, θα κατορθώσουν με κάποια μυστική επιχείρηση να δολοφονήσουν τον Καντάφι ή να τον ανατρέψουν με παλατιανό πραξικόπημα, εξαγοράζοντας το στενό του περιβάλλον και τους πραιτωριανούς του.
Ούτως ή άλλως τις ΗΠΑ και την ΕΕ μόνο το πετρέλαιο της Λιβύης τους ενδιαφέρει, για τη χώρα και τον λαό της αδιαφορούν παντελώς - άρα μπορούν άνετα να αποδεχθούν και έναν παρατεταμένο αιματηρό εμφύλιο, αν σε αυτόν δεν επικρατεί ο Καντάφι.
ΕΦΙΑΛΤΗΣ
Η Σούδα ορμητήριο επίθεσης ΗΠΑ - ΝΑΤΟ
ΤΡΑΓΙΚΕΣ συνέπειες για τις σχέσεις της Ελλάδας με τους Αραβες θα είχε ενδεχόμενη εκδήλωση αμερικανικής και ΝΑΤΟϊκής επίθεσης εναντίον της Λιβύης από την Κρήτη. Χιλιάδες Αμερικανοί πεζοναύτες συρρέουν στη Σούδα. Δύο ελικοπτεροφόρα των ΗΠΑ αναμένονται σήμερα στη Σούδα με 2.000 πεζοναύτες, ενώ 500 πεζοναύτες έφθασαν ήδη από προχθές αεροπορικώς! Ενα αμερικανικό πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο, ένα αντιτορπιλικό και τρία ακόμα πολεμικά σκάφη των ΗΠΑ αναμένονται στη Σούδα μέχρι τις 15 Μαρτίου. «Η βάση της Σούδας έχει διατεθεί για να εξυπηρετήσει τις ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες» δήλωσε ο υπουργός Αμυνας, Βαγγέλης Βενιζέλος, επιβεβαιώνοντας ότι η κυβέρνηση συμμετέχει στα σχέδια ενδεχόμενης επίθεσης κατά της Λιβύης.

* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ την Παρασκευή 4 Μαρτίου

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ-ΚΑΡΙΩΤΗΣ : Ψηφίστε το Νόμο για τις ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες!

Ανοιχτή επιστολή προς την πολιτική ηγεσία του τόπου απηύθυνε ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης και ο καθηγητής πανεπιστημίου του Maryland Θεόδωρος Καρυώτης αναφορικά με το νομικό καθεστώς που διέπει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και ιδιαίτερα αυτό της οριοθέτησης στο Καστελόριζο. Το θέμα είναι κρισιμότατης σημασίας για τα εθνικά θέματα καθώς εμπίπτει και στην εκμετάλλευση των πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων του Αιγαίου.
 

Η επιστολή των δύο ακαδημαϊκών  έχει ως εξής:
"Η δια μονομερούς δηλώσεως δημιουργία της κυπριακής (ΑΟΖ) το 2004 από τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο ήταν πραγματικά ηγετική κίνηση. Αν και η Τουρκία διεμαρτυρύθη, η απόφαση έγινε αμέσως αποδεκτή και από την ΕΕ και από τις ΗΠΑ. Επανειλημμένες προσεγγίσεις του όμως προς την Ελληνική πλευρά, να οριοθετήσει μαζί με την Κύπρο την ΑΟΖ, του έμειναν αναπάντητες. Η πρόσφατη απόφαση της μεγαλονήσου να οριοθετήσει την ΑΟΖ με το Ισραήλ δεν αφήνει  πλέον καμία δικαιολογία στην Ελλάδα να μην ασκήσει τα νόμιμα δικαιωματά της.
 Εδώ και 30 χρόνια η χώρα μας επιμένει ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία - η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου - είναι νομικής φύσης. Η έννοια της υφαλοκρηπίδας όμως έχει, εδώ και 25 χρόνια, υπερκεραστεί απ' αυτή της ΑΟΖ.
 Με βάση τα άρθρα 55-57 της νέας Σύμβασης του 1982 ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή σε πλάτος μεχρι 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας.
 Επίσης η Σύμβαση αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.
 Κλειδί σ' αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείται  και, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της ΕΕ. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!
Οι τελευταίες μελέτες που έχουν γίνει δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου και πετρελαίου στο τρίγωνο Καστελόριζου-Κρήτης-Κύπρου. Οι περισσότερες απο αυτές τις μελέτες έγιναν από αμερικανικές εταιρείες πού, προφανώς, ειδοποίησαν τους Τούρκους γι΄αυτό και, πιθανώς, είναι ζήτημα χρόνου προτού οι τελευταίοι  αρχίσουν να προκαλούν την Ελλάδα με έρευνες στην περιοχή.
 Τελευταία ακούονται πολλά γύρω από την παλαιά Αμερικανική ιδέα περί συνεκμεταλλεύσεως.
Η συνεκμετάλλευση δεν οδηγεί πουθενά, δεν λύνει κανένα πρόβλημα, και γι΄αυτό ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από άλλες χώρες που αντιμετώπισαν τα προβλημάτων που έχουμε με την Τουρκία. Συνεκμετάλλευση λοιπόν θα είναι τραγικό λάθος με επιπτώσεις και σε άλλους τομείς των διμερών σχέσεων, ανοίγοντας την όρεξη της Τουρκίας και για άλλους οικονομικούς πόρους, όπως την αλιεία.
 Εν όψει των ανωτέρω, η Ελλάδα, ακολουθούσα το παράδειγμα άλλων χωρών (π.χ  ΗΠΑ, Ρωσία, των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ, Ισραήλ) να διακηρύξει την κυριαρχία της σε ΑΟΖ με βάση τη Σύμβαση του 1982.
 Τα ανωτέρω μπορούν να γίνουν με την ψήφιση νόμου που να δημιουργεί ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες και εν συνεχεία να ανακοινωθεί στον ΟΗΕ. Μετά θα έρθουμε σε διαπραγματεύσεις με την Κύπρο και την Αίγυπτο προς καθορισμό της διαχωριστικής γραμμής. 
Βεβαίως, η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει τέτοια κίνηση, όπως έπραξε και πρόσφατα με την Κύπρο. Νομικώς όμως αυτό είναι αδιάφορο. Σʼ αυτή την περίπτωση όμως θα πρέπει να της υπενθυμίσουμε ότι η προσχώρησή της στην Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας είναι μια από τις προϋποθέσεις για την πλήρη ένταξή της στην ΕΕ.
Βεβαίως, η «χώρα των μηδενικών διαφορών» θα μπορούσε, αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο, να επανέλθει στις παράνoμες παραβιάσεις του εναερίου και υδάτινου χώρου μας. Επιθυμεί όμως να καταστρέψει την εικόνα ότι «έχει αλλάξει» που και η ίδια αλλά και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές της, εδώ και χρόνια, προσπαθούν να δημιουργήσουν;"


Με φιλικόυς χαιρετισμούς,
Βασίλειος Μαρκεζίνης, Ακαδημαικός
Θεόδωρος Καρυώτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

ΧΕΛΜΟΥΤ ΣΜΙΤ : Για την ελληνική κρίση και τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών τραπεζών




Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ σε συνέντευξή του στο ένθετο της Die Zeit (Zeit-Magazin) με θέμα τα γερμανικά μίντια και τη διεθνή πολιτική αναφέρθηκε και στην Ελλάδα.


 Πηγή : http://www.dw-world.de/dw/article/0,,6442143,00.html, Πολιτική | 17.02.2011

Για τον πρώην καγκελάριο τα γερμανικά μίντια υστερούν στις αναλύσεις, τόσο για διεθνή, όσο και για ευρωπαϊκά θέματα. Στο σημείο αυτό ο Χέλμουτ Σμιτ αναφέρεται στην ευρωκρίση και την Ελλάδα.

«Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν αντελήφθησαν ακόμη ότι αυτό καθ’ εαυτό ένα κοινό νόμισμα μόνο σε μια ιδανική περίπτωση μπορεί να φέρει την ευημερία. Τώρα τσακώνονται επί ώρες, εάν θα βοηθήσουν τους καημένους τους Έλληνες, τους Πορτογάλους, τους Ιρλανδούς με ρευστό ή με εγγυήσεις ή εάν θα ήταν προτιμότερο να τους συμβουλεύσουν την κήρυξη χρεοκοπίας.
Κάτι που δεν αναφέρει κανείς είναι ότι πίσω από τη διάσωση της Ελλάδας είναι τα συμφέροντα των γερμανικών, αγγλικών και γαλλικών τραπεζών. Η αναγκαία ανάλυση λοιπόν είναι: οι Έλληνες δεν είναι εις θέσιν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους. Και ποιος ζημιώνεται από αυτό; Οι ξένες  τράπεζες που τους δάνεισαν τα χρήματα.»


Στην παρατήρηση της εφημερίδας ότι αυτά έχουν γραφεί στις γερμανικές εφημερίδες ο πρώην καγκελάριος επιμένει: «Ενδέχεται να έχουν γραφεί στις οικονομικές σελίδες κάποιων εφημερίδων.
Αλλά πρέπει να τεθεί και το ερώτημα: πως συνέβη άραγε και δεν αντελήφθη ουδείς ότι οι Έλληνες ήταν υπερβολικά χρεωμένοι; Ποιος φέρει την ευθύνη; Νομίζω ότι κατ’ αρχήν είναι υπεύθυνη η Κομισιόν και κατά δεύτερον το Ευρωκοινοβούλιο. Να ένα θέμα: για τις συζητήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο δεν μας ενημερώνουν καθόλου τα γερμανικά ΜΜΕ.»

Τέλος ο κ. Σμιτ υποστηρίζει ότι για το μειωμένο ενδιαφέρον των Ευρωπαίων πολιτών για τα τεκταινόμενα στην Ευρωβουλή ευθύνονται και οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι «δεν χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι, δεν λένε  ‘φτάνει πια, διαχωρίζω τη θέση μου!’
Θα επιθυμούσα ένα πραξικόπημα στο Ευρωκοινοβούλιο. Τότε μόνον θα καταργούνταν αυτή η ανοησία, οι 27 επίτροποι, και η ΕΕ θα γινόταν επιτέλους πιο λειτουργική.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου
Υπεύθ. σύνταξης: Σπύρος Μοσκόβου