Παρασκευή 1 Απριλίου 2011
Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011
Κυριακή 6 Μαρτίου 2011
Δελαστίκ Γιώργος - Η ΛΙΒΥΗ ΣΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ
Η ΛΙΒΥΗ ΣΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*Η κατάσταση στη Λιβύη δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τα σχέδια και τις προσδοκίες του λιβυκού κέντρου που οργάνωσε την ένοπλη εξέγερση εναντίον του καθεστώτος του Μουαμάρ Καντάφι, σε επαφή και συνεννόηση με εξωτερικούς προς τη χώρα παράγοντες. Ο Λίβυος ηγέτης έχει ήδη χάσει τη μισή χώρα, την ανατολική περιοχή της Κυρηναϊκής με επίκεντρο τη Βεγγάζη. Απορρόφησε όμως το αρχικό σοκ από τον αιφνιδιασμό της οργανωμένης εξέγερσης και έχει αρχίσει να οργανώνει την άμυνά του στο δυτικό τμήμα της Λιβύης, την Τριπολίτιδα.
Προπύργιό του φυσικά η Τρίπολη, με κομβικά σημεία της περιοχής που ελέγχει, τη Σύρτη, η οποία κόβει στη μέση τα λιβυκά παράλια, και τη Σέμπχα, στα βάθη της Σαχάρας, η οποία διασφαλίζει τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στη δυτική Λιβύη και ταυτόχρονα επιτρέπει την ενίσχυση του καθεστώτος με μαχητές από τις φυλές της Σαχάρας, την Αλγερία, τον Νίγηρα και το Τσαντ, καθώς και από οποιαδήποτε άλλη αφρικανική χώρα.
Το καθεστώς του Καντάφι δεν κατέρρευσε όσο διαρκούσε ο αιφνιδιασμός και τώρα η ένοπλη ανατροπή του είναι σαφώς πιο δύσκολη. Ο οργανωμένος χαρακτήρας της ένοπλης εξέγερσης στη Λιβύη, η φύση της οποίας δεν έχει σχέση με τις αυθόρμητες λαϊκές εξεγέρσεις άοπλων μαζών στην Τυνησία, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, το Ομάν, την Ιορδανία κ.λπ., συμπεριλάμβανε και σχέδιο ψυχολογικού πολέμου, το οποίο παραπλάνησε τη διεθνή κοινή γνώμη αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα στα πεδία των συγκρούσεων, εμφανίζοντας τις αντικανταφικές δυνάμεις πολύ ισχυρότερες από όσο αποδεικνύονται στην πράξη.
Πρέπει να περιμένουμε να δούμε αν η διαφαινόμενη το τελευταίο διήμερο έναρξη της στρατιωτικής ανασυγκρότησης του καθεστώτος στη Δυτική Λιβύη και η εκδήλωση επιθέσεων των κανταφικών δυνάμεων εναντίον πόλεων της Κυρηναϊκής που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των αντικανταφικών αποτελεί το στρατιωτικό κύκνειο άσμα του καθεστώτος ή αντιθέτως αν σηματοδοτεί σταδιακή ανάκτηση τμήματος της ισχύος του στον στρατιωτικό τομέα, οπότε είναι αυξημένες οι πιθανότητες να οδηγηθούμε σε παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο. Μέχρι προ τριών - τεσσάρων ημερών οι αντικανταφικές δυνάμεις τάσσονταν αποφασιστικά εναντίον της ανάληψης στρατιωτικής δράσης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εναντίον του Καντάφι. Οι λόγοι ήταν προφανείς: αφενός επειδή δεν ήθελαν να εμφανιστούν ως ανδρείκελα των Αμερικανών και των Ευρωπαίων, οι οποίοι θα τους εγκαθιστούσαν με τα όπλα ως κυβερνήτες της Λιβύης όπως έκαναν με τον Καρζαΐ στο Αφγανιστάν και αφετέρου επειδή είχαν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και πίστευαν ότι θα μπορούσαν μόνες τους οι αντικανταφικές δυνάμεις να ανατρέψουν τον Καντάφι χωρίς ξένη στρατιωτική βοήθεια.
Από προχθές παρουσιάστηκε μια εντυπωσιακή αλλαγή. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία έκαναν θεαματική στροφή, υποβαθμίζοντας δραστικά τις πιθανότητες ανάληψης πολεμικής δράσης εναντίον του Καντάφι, διαπιστώνοντας ενδεχομένως ότι η μερική ανασυγκρότηση της στρατιωτικής ισχύος του καθεστώτος θα την καθιστούσε αισθητά πιο πολυαίμακτη από όσο εκτιμούσαν αρχικά.
Αντιθέτως, το Εθνικό Συμβούλιο αντιπροσώπων των αντικανταφικών δυνάμεων της Κυρηναϊκής έκανε και αυτό στροφή 180 μοιρών και ζήτησε δημοσίως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να... βομβαρδίσουν τον στρατό του Καντάφι! Οπως είναι ευνόητο, η έκκληση αυτή ερμηνεύθηκε ως ομολογία των αντικανταφικών δυνάμεων ότι αμφιβάλλουν πλέον αν μπορούν μόνες τους να τον ανατρέψουν.
Σε πολιτικό επίπεδο, αυτή η ριζική στροφή του Εθνικού Συμβουλίου συνέπεσε με το γεγονός ότι επικεφαλής του ανέλαβε ο μέχρι προ δεκαημέρου υπουργός Δικαιοσύνης του καθεστώτος, Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ, για τον οποίο υπάρχουν βαρύτατες υποψίες ότι βρισκόταν σε επαφή με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο πολύ πριν εκδηλωθεί η ένοπλη αντικανταφική εξέγερση.
Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να κριθεί αν η τάση χωρισμού της Λιβύης σε δύο κομμάτια θα παγιωθεί ή αν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, με τη μυστική βοήθεια και του Ισραήλ, θα κατορθώσουν με κάποια μυστική επιχείρηση να δολοφονήσουν τον Καντάφι ή να τον ανατρέψουν με παλατιανό πραξικόπημα, εξαγοράζοντας το στενό του περιβάλλον και τους πραιτωριανούς του.
Ούτως ή άλλως τις ΗΠΑ και την ΕΕ μόνο το πετρέλαιο της Λιβύης τους ενδιαφέρει, για τη χώρα και τον λαό της αδιαφορούν παντελώς - άρα μπορούν άνετα να αποδεχθούν και έναν παρατεταμένο αιματηρό εμφύλιο, αν σε αυτόν δεν επικρατεί ο Καντάφι.
ΕΦΙΑΛΤΗΣ
Η Σούδα ορμητήριο επίθεσης ΗΠΑ - ΝΑΤΟ
Η Σούδα ορμητήριο επίθεσης ΗΠΑ - ΝΑΤΟ
ΤΡΑΓΙΚΕΣ συνέπειες για τις σχέσεις της Ελλάδας με τους Αραβες θα είχε ενδεχόμενη εκδήλωση αμερικανικής και ΝΑΤΟϊκής επίθεσης εναντίον της Λιβύης από την Κρήτη. Χιλιάδες Αμερικανοί πεζοναύτες συρρέουν στη Σούδα. Δύο ελικοπτεροφόρα των ΗΠΑ αναμένονται σήμερα στη Σούδα με 2.000 πεζοναύτες, ενώ 500 πεζοναύτες έφθασαν ήδη από προχθές αεροπορικώς! Ενα αμερικανικό πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο, ένα αντιτορπιλικό και τρία ακόμα πολεμικά σκάφη των ΗΠΑ αναμένονται στη Σούδα μέχρι τις 15 Μαρτίου. «Η βάση της Σούδας έχει διατεθεί για να εξυπηρετήσει τις ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες» δήλωσε ο υπουργός Αμυνας, Βαγγέλης Βενιζέλος, επιβεβαιώνοντας ότι η κυβέρνηση συμμετέχει στα σχέδια ενδεχόμενης επίθεσης κατά της Λιβύης.
* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ την Παρασκευή 4 Μαρτίου
Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011
ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ-ΚΑΡΙΩΤΗΣ : Ψηφίστε το Νόμο για τις ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες!
Ανοιχτή επιστολή προς την πολιτική ηγεσία του τόπου απηύθυνε ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης και ο καθηγητής πανεπιστημίου του Maryland Θεόδωρος Καρυώτης αναφορικά με το νομικό καθεστώς που διέπει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και ιδιαίτερα αυτό της οριοθέτησης στο Καστελόριζο. Το θέμα είναι κρισιμότατης σημασίας για τα εθνικά θέματα καθώς εμπίπτει και στην εκμετάλλευση των πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων του Αιγαίου.
Η επιστολή των δύο ακαδημαϊκών έχει ως εξής:
"Η δια μονομερούς δηλώσεως δημιουργία της κυπριακής (ΑΟΖ) το 2004 από τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο ήταν πραγματικά ηγετική κίνηση. Αν και η Τουρκία διεμαρτυρύθη, η απόφαση έγινε αμέσως αποδεκτή και από την ΕΕ και από τις ΗΠΑ. Επανειλημμένες προσεγγίσεις του όμως προς την Ελληνική πλευρά, να οριοθετήσει μαζί με την Κύπρο την ΑΟΖ, του έμειναν αναπάντητες. Η πρόσφατη απόφαση της μεγαλονήσου να οριοθετήσει την ΑΟΖ με το Ισραήλ δεν αφήνει πλέον καμία δικαιολογία στην Ελλάδα να μην ασκήσει τα νόμιμα δικαιωματά της.
Εδώ και 30 χρόνια η χώρα μας επιμένει ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία - η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου - είναι νομικής φύσης. Η έννοια της υφαλοκρηπίδας όμως έχει, εδώ και 25 χρόνια, υπερκεραστεί απ' αυτή της ΑΟΖ.
Με βάση τα άρθρα 55-57 της νέας Σύμβασης του 1982 ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή σε πλάτος μεχρι 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας.
Επίσης η Σύμβαση αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.
Κλειδί σ' αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείται και, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της ΕΕ. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!
Κλειδί σ' αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείται και, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της ΕΕ. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!
Οι τελευταίες μελέτες που έχουν γίνει δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου και πετρελαίου στο τρίγωνο Καστελόριζου-Κρήτης-Κύπρου. Οι περισσότερες απο αυτές τις μελέτες έγιναν από αμερικανικές εταιρείες πού, προφανώς, ειδοποίησαν τους Τούρκους γι΄αυτό και, πιθανώς, είναι ζήτημα χρόνου προτού οι τελευταίοι αρχίσουν να προκαλούν την Ελλάδα με έρευνες στην περιοχή.
Τελευταία ακούονται πολλά γύρω από την παλαιά Αμερικανική ιδέα περί συνεκμεταλλεύσεως.
Τελευταία ακούονται πολλά γύρω από την παλαιά Αμερικανική ιδέα περί συνεκμεταλλεύσεως.
Η συνεκμετάλλευση δεν οδηγεί πουθενά, δεν λύνει κανένα πρόβλημα, και γι΄αυτό ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από άλλες χώρες που αντιμετώπισαν τα προβλημάτων που έχουμε με την Τουρκία. Συνεκμετάλλευση λοιπόν θα είναι τραγικό λάθος με επιπτώσεις και σε άλλους τομείς των διμερών σχέσεων, ανοίγοντας την όρεξη της Τουρκίας και για άλλους οικονομικούς πόρους, όπως την αλιεία.
Εν όψει των ανωτέρω, η Ελλάδα, ακολουθούσα το παράδειγμα άλλων χωρών (π.χ ΗΠΑ, Ρωσία, των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ, Ισραήλ) να διακηρύξει την κυριαρχία της σε ΑΟΖ με βάση τη Σύμβαση του 1982.
Εν όψει των ανωτέρω, η Ελλάδα, ακολουθούσα το παράδειγμα άλλων χωρών (π.χ ΗΠΑ, Ρωσία, των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ, Ισραήλ) να διακηρύξει την κυριαρχία της σε ΑΟΖ με βάση τη Σύμβαση του 1982.
Τα ανωτέρω μπορούν να γίνουν με την ψήφιση νόμου που να δημιουργεί ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες και εν συνεχεία να ανακοινωθεί στον ΟΗΕ. Μετά θα έρθουμε σε διαπραγματεύσεις με την Κύπρο και την Αίγυπτο προς καθορισμό της διαχωριστικής γραμμής.
Βεβαίως, η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει τέτοια κίνηση, όπως έπραξε και πρόσφατα με την Κύπρο. Νομικώς όμως αυτό είναι αδιάφορο. Σʼ αυτή την περίπτωση όμως θα πρέπει να της υπενθυμίσουμε ότι η προσχώρησή της στην Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας είναι μια από τις προϋποθέσεις για την πλήρη ένταξή της στην ΕΕ.
Βεβαίως, η «χώρα των μηδενικών διαφορών» θα μπορούσε, αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο, να επανέλθει στις παράνoμες παραβιάσεις του εναερίου και υδάτινου χώρου μας. Επιθυμεί όμως να καταστρέψει την εικόνα ότι «έχει αλλάξει» που και η ίδια αλλά και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές της, εδώ και χρόνια, προσπαθούν να δημιουργήσουν;"
Με φιλικόυς χαιρετισμούς,
Βασίλειος Μαρκεζίνης, Ακαδημαικός
Θεόδωρος Καρυώτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου
Βασίλειος Μαρκεζίνης, Ακαδημαικός
Θεόδωρος Καρυώτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011
ΧΕΛΜΟΥΤ ΣΜΙΤ : Για την ελληνική κρίση και τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών τραπεζών
Για τον πρώην καγκελάριο τα γερμανικά μίντια υστερούν στις αναλύσεις, τόσο για διεθνή, όσο και για ευρωπαϊκά θέματα. Στο σημείο αυτό ο Χέλμουτ Σμιτ αναφέρεται στην ευρωκρίση και την Ελλάδα.
«Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν αντελήφθησαν ακόμη ότι αυτό καθ’ εαυτό ένα κοινό νόμισμα μόνο σε μια ιδανική περίπτωση μπορεί να φέρει την ευημερία. Τώρα τσακώνονται επί ώρες, εάν θα βοηθήσουν τους καημένους τους Έλληνες, τους Πορτογάλους, τους Ιρλανδούς με ρευστό ή με εγγυήσεις ή εάν θα ήταν προτιμότερο να τους συμβουλεύσουν την κήρυξη χρεοκοπίας.
Κάτι που δεν αναφέρει κανείς είναι ότι πίσω από τη διάσωση της Ελλάδας είναι τα συμφέροντα των γερμανικών, αγγλικών και γαλλικών τραπεζών. Η αναγκαία ανάλυση λοιπόν είναι: οι Έλληνες δεν είναι εις θέσιν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους. Και ποιος ζημιώνεται από αυτό; Οι ξένες τράπεζες που τους δάνεισαν τα χρήματα.»
Στην παρατήρηση της εφημερίδας ότι αυτά έχουν γραφεί στις γερμανικές εφημερίδες ο πρώην καγκελάριος επιμένει: «Ενδέχεται να έχουν γραφεί στις οικονομικές σελίδες κάποιων εφημερίδων.
Αλλά πρέπει να τεθεί και το ερώτημα: πως συνέβη άραγε και δεν αντελήφθη ουδείς ότι οι Έλληνες ήταν υπερβολικά χρεωμένοι; Ποιος φέρει την ευθύνη; Νομίζω ότι κατ’ αρχήν είναι υπεύθυνη η Κομισιόν και κατά δεύτερον το Ευρωκοινοβούλιο. Να ένα θέμα: για τις συζητήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο δεν μας ενημερώνουν καθόλου τα γερμανικά ΜΜΕ.»
Τέλος ο κ. Σμιτ υποστηρίζει ότι για το μειωμένο ενδιαφέρον των Ευρωπαίων πολιτών για τα τεκταινόμενα στην Ευρωβουλή ευθύνονται και οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι «δεν χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι, δεν λένε ‘φτάνει πια, διαχωρίζω τη θέση μου!’
Θα επιθυμούσα ένα πραξικόπημα στο Ευρωκοινοβούλιο. Τότε μόνον θα καταργούνταν αυτή η ανοησία, οι 27 επίτροποι, και η ΕΕ θα γινόταν επιτέλους πιο λειτουργική.»
Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου
Υπεύθ. σύνταξης: Σπύρος Μοσκόβου
Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011
Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011
Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011
Βασίλειος Μαρκεζίνης: Κατρακυλάμε συνεχώς στα εθνικά θέματα
Κατά τον Βασίλειο Μαρκεζίνη η προπαγάνδα ξένων αλλά και Ελλήνων, η οποία έχει δημιουργήσει αυτό το «κόμπλεξ» ενοχής και κατωτερότητας που μας διακατέχει απέναντι στην Τουρκία, πρέπει να ξηλωθεί.
Με την προειδοποίηση ότι, «από την απαράδεκτη συναινετικότητα, κυλάμε στην εύκολη παράδοση» ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις με τη συνέντευξή του στο «Εθνος της Κυριακής». Ο γνωστός ακαδημαϊκός, απαντώντας στις ερωτήσεις που θέσαμε υπόψη του, περιγράφει το δυσμενές πλαίσιο που διαμορφώνεται για τα εθνικά ζητήματα, υποβάλλει προτάσεις και απευθύνεται προς την κοινή γνώμη, με το μήνυμα ότι το μνημόνιο δεν σημαίνει και αποδοχή απεμπόλησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Συνέντευξη στο Νίκο Μελέτη
Τέσσερα χρόνια μιλάτε και γράφετε με κεντρικό μοτίβο την ιδέα ότι η εξωτερική μας πολιτική δεν είναι ελληνική αλλά ξενοκίνητη. Πού στηρίζετε αυτήν τη μελαγχολική σκέψη;
Σε τέσσερα επιχειρήματα.
Πρώτον: στο γεγονός ότι, ενώ η Αμερική μάς χαρακτηρίζει συνεχώς «στρατηγικούς εταίρους», δεν παύει ούτε στιγμή να κινείται εναντίον των συμφερόντων μας. Θυμηθείτε τον ρόλο της στα Ιουλιανά, στη δικτατορία, στην επιχείρηση της Κύπρου το ’74, στην προσπάθεια να εμποδίσει τον ερχομό του Ανδρέα το ’81, στον πόλεμο κατά της Σερβίας, στη βοήθεια προς την πΓΔΜ (ακόμα και στη σύνταξη των επιστολών των Σκοπιανών προς την ελληνική κυβέρνηση), στην αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου (με όλες τις συνέπειες που αυτή μπορεί να έχει μια μέρα για εμάς), στις συνεχείς προσπάθειες να εμποδίσει τις πρωτοβουλίες μας στο πεδίο των αγωγών, στα εμπόδια που έθεσε στην πρόθεσή μας να προμηθευτούμε ρωσικούς οπλισμούς. Θυμηθείτε, λοιπόν, αυτές και τόσες άλλες περιπτώσεις και θα δείτε πόσο αφερέγγυα, κυνική και αδίστακτη είναι η «φίλη» αυτή χώρα στις δημόσιες σχέσεις της. Οποιος θεωρεί άδικη αυτή την κρίση, ας διαβάσει την Wikileaks για να δει τους Αμερικανούς μέσα από τα δικά τους λόγια!
Δεύτερον: φοβάμαι όμως ακόμη περισσότερο εκείνους τους Ελληνες - πολιτικούς, δημοσιογράφους και κρατικά επιδοτούμενους (απαράδεκτο σε στιγμές μεγάλης φτώχειας) οργανισμούς (ως, π.χ., το ΕΛΙΑΜΕΠ) που πείθουν τον εαυτό τους ότι συμφέρει την πατρίδα τους να είναι οι ίδιοι αρεστοί (αν όχι, ίσως, και υποχωρητικοί) στους Αμερικανούς. Οι κυνικά διακείμενοι θα μπορούσαν να διατυπώσουν τη γνώμη ότι οι φαντασιώσεις αυτές δεν διαφέρουν και τόσο από την εγκληματική άγνοια του συμφέροντος της πατρίδας μας, αλλα ας το αφήσουμε αυτό γι’ άλλη συζήτηση.
Τρίτον: φοβάμαι την αυξανόμενη λαιμαργία των Τούρκων, ορατή σε όλα τα σύγχρονα πεδία δράσης τους και γνωστή υπό το όνομα «νεο-οθωμανισμός», η οποία λαμβάνει τρομακτική υποστήριξη από τους Αγγλοσάξoνες.
Τέλος, με ανησυχεί η (επιτυχημένη) επικοινωνιακή πολιτική της παρούσας κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποιεί την οικονομική κρίση τόσο ως μοχλό εκφοβισμού και πειθάρχησης των δυστυχούντων συμπολιτών μας όσο και ως δικαιολογία για μια πιθανή απεμπόληση των εθνικών δικαιωμάτων μας. Και αν τολμήσει κάποιος να διατυπώσει άλλη σκέψη, αμέσως θα τον «λεκιάσουν» ως φιλοπόλεμο. Αυτή δεν είναι δημοκρατία, είναι τρομοκρατία!
Αναφέρεστε σε κάτι συγκεκριμένο;
Σε δύο χτυπήματα που προβλέπω ότι θα έλθουν απανωτά.
Το πρώτο το προβλέπω εδώ και καιρό. Αναφέρομαι στη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Το δεύτερο είναι το μειονοτικό «θέμα» στη Θράκη, το οποίο σιγά σιγά μεταμορφώνεται σε «πρόβλημα» πρώτου μεγέθους, αν και λίγοι το καταλαβαίνουν και ακόμη λιγότεροι θέλουν καν να το σκέφτονται!
Για περισσότερες λεπτομέρειες ως προς το πρώτο θέμα, παραπέμπω στο αποκαλυπτικό άρθρο των κ. Λυγερού και Κωνσταντακόπουλου στον «Κόσμο του Επενδυτή» της 27ης Νοεμβρίου 2010, σχετικά με «άκρως απόρρητο» κείμενο του υπουργείου Εξωτερικών, το περιεχόμενο του οποίου και ο δημόσια μη γνωστός τρόπος γενέσεώς του, όμως, είναι ενδεικτικά του πώς δουλεύει (ή δεν δουλεύει) το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Επιπλέον, η υβριστική αντίδραση του εκπροσώπου του τελευταίου αποδεικνύει -για πολλούς- ότι ο συντάκτης του κειμένου ευθαρσώς προειδοποίησε τους διαπραγματευτάς μας για τους κινδύνους που συνεπάγονται για τα εθνικά συμφέροντα αυτά που συζητούν με τους Τούρκους.
Για το «Θρακικό Πρόβλημα» παρατηρώ τρία πράγματα.
Πρώτον: το θέμα των μειονοτικών ομάδων της Θράκης ?και υπενθυμίζω ότι είναι τρεις, όχι μία? όπως άλλωστε και το θέμα της πΓΔΜ, το έχουμε κάνει πιο δυσχερές εμείς οι Ελληνες, είτε με το να αφήνουμε την κατάσταση να χειροτερεύει μόνη της με την πάροδο του χρόνου είτε με το να ενεργούμε οι ίδιοι με κομματικά ή προσωπικά κριτήρια. Περαιτέρω, με το να φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε σε μειονοτικές ομάδες δικαιώματα που επιβάλλουν όχι μόνο οι διεθνείς μας υποχρεώσεις αλλά και ο ίδιος ο πολιτισμός μας και συγχρόνως να είμαστε εξαιρετικά ενδοτικοί στις δραστηριότητες του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής.
Δεύτερον: δεν βλέπω, αλλά και αμφιβάλλω εάν υπάρχουν σχέδια για το μέλλον, όταν οι Τούρκοι, έχοντας (με τη βοήθειά μας) «λύσει» τα προβλήματά τους στο Αιγαίο, στρέψουν την προσοχή τους στη Θράκη, όπως μας έχει ήδη προειδοποιήσει ο κ. Νταβούτογλου.
Είναι αίσχος πλην όμως αληθές το να πει κανείς ότι μια τέτοια εξέλιξη (εμμέσως) ενθαρρύνεται από το ελληνικό κράτος το οποίο συνεχώς: (α) παραχωρεί τις εξουσίες του σε θεσμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης χωρίς να διασφαλίσει ότι ακραίοι κύκλοι που κινούνται στους κόλπους και των κομμάτων δεν θα τους μετατρέψουν σε θεσμούς «αυτονομίας» ειδικά σε περιοχές που τους ευνοεί η συγκέντρωση πληθυσμού, (β) παραβλέπει τη δημογραφική εξέλιξη στην περιοχή, η οποία ΔΕΝ ευνοεί τους Ελληνες χριστιανούς.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, πόσος άραγε χρόνος θα χρειαστεί προτού οι Τούρκοι αρχίσουν να μιλούν περί «αυτόνομου» ή «ανεξάρτητου κρατιδίου (το οποίο σε πρώτη φάση θα περιλαμβάνει τις ελληνικές μουσουλμανικές περιοχές και σε δεύτερη θα προσθέσει τους γειτονεύοντες μουσουλμάνους της Βουλγαρίας) με βάση τις αρχές του Κοσσυφοπεδίου; Βεβαίως, τις αρχές αυτές οι Αγγλοσάξονες τις απορρίπτουν όταν δεν τους συμφέρουν (βλ. αίτημα Σέρβων της Βοσνίας).
Σίγουρα, όμως, θα έβλεπαν με «καλό μάτι» οτιδήποτε ευχαριστούσε τη «φίλη Τουρκία».
Και μία τελευταία σκέψη-ερώτηση: κινδυνολογώ χωρίς λόγο; Οχι. Προειδοποιώ, δεν κινδυνολογώ.
Αλλά, και αν ακόμη το δεύτερο συμβαίνει στα μάτια όσων εξ επαγγέλματος έχουν την πρόθεση να παρεξηγούν και την ικανότητα να απλοποιούν, αναλαμβάνω την ευθύνη των απόψεών μου, μια και θεωρώ αναγκαίο αυτά τα θέματα να συζητηθούν εγκαίρως και ευρέως και να μην αποφασίζονται από μια κυβέρνηση που, προφανώς πλέον, δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι έχει τη στήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού!
Οι απόψεις σας αυτές πιστεύετε ότι μπορεί να έχουν απήχηση και να βρίσκουν υποστηρικτές;
Θα ήθελα να πιστεύω ότι η καλοζωία, ο καταναλωτισμός και ο υλισμός της εποχής μας, σε συνδυασμό με τη συμφεροντολογία ενός εν πολλοίς ανυπόληπτου Τύπου, δεν έχουν διαβρώσει εντελώς τη φιλοπατρία και τη λεβεντιά της πατρίδας μου. Αλλά, και αν κάνω λάθος, δεν με νοιάζει. Γιατί υπάρχουν στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου ?εξαιρουμένων, βεβαίως, των φιλοχρήματων οπορτουνιστών? όπου έκαστος κάνει αυτό που του υπαγορεύουν η συνείδησή του, η παράδοσή του, η φιλοπατρία του και η όση συναίσθηση καθήκοντος μπορεί να έχει.
Τι σημαίνει αυτό; Aς μην ξεχνάμε ότι μπορεί να υπογράψαμε -καλώς ή κακώς - το μνημόνιο, που συνεπάγεται απαράδεκτους περιορισμούς στην άσκηση της οικονομικής μας πολιτικής. Ουδέποτε όμως, εξ όσων γνωρίζω, υπογράψαμε μνημόνιο που μας αναγκάζει να απεμπολήσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα.
Ως εδώ, λοιπόν, κύριοι και μη παρέκει! Η στιγμή που αυτό το σύνθημα θα γίνει δεκτό πλησιάζει και θα ακουσθεί τρανταχτά στους δρόμους.
Για να επανέλθουμε στο Καστελόριζο: η τμηματική, ας την ονομάσουμε έτσι, διαπραγμάτευση θεωρείτε ότι διευκολύνει την επίλυση των προβλημάτων των δύο χωρών;
Οχι, για δύο λόγους.
Πρώτον: γιατί πάντα λέγαμε, μέχρις ότου άλλαξε τα πράγματα ο κ. Σημίτης στη Μαδρίτη, ότι εμείς ένα πρόβλημα παραδεχόμαστε μόνο και αυτό ήταν το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας. Σταδιακά, η λίστα de facto διευρύνθηκε, όπως ήθελαν οι Τούρκοι, οι οποίοι ιστορικά πορεύονται «σιγά σιγά», χωρίς όμως ποτέ να κάνουν πίσω!
Εάν έτσι, λοιπόν, μας κληροδότησαν τα Ιμια και τη Μαδρίτη, τότε πρέπει και εμείς να διατυπώσουμε τα δικά μας «παράπονα» και αυτά δεν αφορούν μόνο τα ζητήματα του Πατριαρχείου που εξάλλου είναι θέματα θρησκευτικών ελευθεριών. Και, ενδεχομένως, θα συμπλήρωνα: «Εφόσον θέλετε να συμπεριφέρεστε έτσι, δεν βλέπουμε για ποιον λόγο εμείς πρέπει να σπεύδουμε, όπως κάκιστα πράττει σήμερα ο κ. Δρούτσας (εντείνων την πολιτική Μπακογιάννη), να πρωτοστατούμε στον ευρωπαϊκό χώρο για την αποδοχή σας ως πλήρους μέλους της ΕΕ».
Αναφορικά τώρα με το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου, εάν δεχτούμε να το αποσυνδέσουμε από τα Δωδεκάνησα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αργότερα η Τουρκία θα εμφανίσει την περιοχή ως νησίδες που επικάθονται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, με απώτερο σκοπό να τους αρνηθεί το δικαίωμα να διεκδικήσουν τη δική τους Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Μπορεί, δηλαδή, η ελληνική παραχώρηση (σήμερα) να διευκολύνει την Τουρκία (αύριο) να επικαλεστεί την αρχή της αναλογικότητας, για να αποκτήσει το υπέδαφος μεγάλης θαλάσσιας περιοχής που από καιρό (και με σχετική ευκολία) οφείλαμε να είχαμε διεκδικήσει και κατοχυρώσει εμείς. Εναλλακτικά ή και επιπλέον οι Τούρκοι θα προσπαθήσουν να εφαρμόσουν στο Καστελόριζο τις ίδιες αρχές που προσπαθούν να μας πείσουν να δεχθούμε ως βάση του διαμελισμού του Αιγαίου. Οπως, λοιπόν, πρότεινα σε πρόσφατη επιστολή που έγραψα με τον Ελληνοαμερικανό καθηγητή κ. Καριώτη, η Ελλάς πρέπει να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ της, τουλάχιστον με την Κυπριακή Δημοκρατία.
Λέτε συχνά ότι η «παράδοση» θα παρουσιασθεί στο κοινό ωραιοποιημένη. Πώς το φαντάζεστε ακριβώς;
Πρώτα απ’ όλα θα βασίζεται σε δύο πυλώνες: τα χρήματα και τους φόβους των ταλαιπωρημένων συμπολιτών μας.
Ο πρώτος θα υπερβάλλει πόσο θα ωφεληθούμε από τις γεωτρήσεις.
Ο δεύτερος πυλώνας θα είναι η παρούσα «μουγκαμάρα» των φοβισμένων Ελλήνων που θα υποστούν καταιγισμό δημοσιευμάτων για το πόσο αναγκαίο είναι να δώσουμε ένα τέλος σε μια ατυχή σειρά «πολεμικών συρράξεων» -όπως πρόσφατα και τόσο άστοχα χαρακτήρισε η κυρία Μπακογιάννη την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως και την Επανάσταση του 1821- που αδίκως οι «γλαφυροί πατριώτες» -βλέπε φανατισμένοι προγονοί μας- κατ' επανάληψη παρερμήνευσαν!
Βεβαίως, τι μπορεί ο «κακόμοιρος» Ελληνας να αντιτάξει σ’ έναν τέτοιο καλά χρηματοδοτούμενο -γιατί «λεφτά υπάρχουν» για τέτοιες προσπάθειες- πόλεμο; Θα μπει, λοιπόν, στο καβούκι του, δίκαια θα γίνει ακόμη πιο κυνικός και, δίκαια πάλι, θα ονειρεύεται την ημέρα που αυτός πια θα επιβάλλει από τα κάτω τη δίκαιη τιμωρία.
Τι ακριβώς θα κάνατε διαφορετικό από ό,τι πράττει σήμερα ο κ. Δρούτσας;
Εννοείτε τον κ. Παπανδρέου, μια και ο κ. Δρούτσας, ως γνωστόν, είναι ετερόφωτος επιστάτης των πρωθυπουργικών διαταγών.
Πρώτον: θα προκαλούσα -δεν θα απέφευγα- μια δημόσια συζήτηση για όλα αυτά τα θέματα. Το σκότος αρέσει μόνο στους συνωμότες.
Δεύτερον: θα αντέκρουα αυτή την αηδή και συνεχώς προβαλλόμενη φενάκη, από τις γνωστές επιδοτούμενες δεξαμενές σκέψης ότι η Τουρκία τάχα άλλαξε και αιφνιδίως μεταβλήθηκε σε επιστήθια φίλη μας.
Τρίτον: θα καθυστερούσα την είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ, επικαλούμενος το συμφέρον της Ευρώπης να μην κληρονομήσει τα προβλήματα που -καθ’ ομολογίαν του ίδιου του κ. Νταβούτογλου- θα έφερνε μαζί της μια πλήρης ένταξη.
Τέταρτον: θα προετοίμαζα, με διάφορους τρόπους, τη μονομερή διακήρυξη των δικαιωμάτων μου στην ΑΟΖ μας και μετά θα προχωρούσα στην οριοθέτησή της.
Πέμπτον: εν συνδυασμώ με τα ανωτέρω, θα ενίσχυα τις δικές μας διαπραγματευτικές δυνατότητες, πλησιάζοντας όλους όσοι μπορούν να μας βοηθήσουν, και δεν θα βασιζόμουν μόνο σ’ αυτούς που μας εγκατέλειψαν στο παρελθόν.
Εκτον: μαζί με όλα τα προηγούμενα, θα ξαναέδινα στους συμπατριώτες μου αυτοπεποίθηση, ενισχύοντας την πίστη τους στο παρελθόν τους, την ιστορία και τη θρησκεία τους, και θα «ξήλωνα» τάχιστα την προπαγάνδα ξένων αλλά και Ελλήνων, η οποία έχει δημιουργήσει αυτό το «κόμπλεξ» ενοχής και κατωτερότητας που μας διακατέχει απέναντι στην Τουρκία.
Τέλος, θα προειδοποιούσα τόσο τους ενδοτικούς πολιτικούς όσο και τα δημοσιοϋπαλληλικά (και επιδοτούμενα) «ακαδημαϊκά δεκανίκια» τους ότι με την παρούσα συμπεριφορά τους πλησιάζουν το οριακό σημείο όπου η πολιτική ευθύνη ενδέχεται να μετατραπεί σε ποινική.
ΠΗΓΕΣ:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)